බොහෝ අර්බුධ ගැටලු ප්‍රශ්න හමුවේ ලොව විශාල වශයෙන් දුකට පත්වන්නේ දරුවන්, මක්නිසාද හේතුවක් තේරුම් ගන්න බැරි වයසේදීම ඔවුනට අත්විඳින්නට සිදුවන ඇතැම් අත්දැකීම් අතිශය අමානුෂීය වන බැවින්,
ආහාර නොමැතිව, බොන්න වතුර පොදක් අහිමිව, නිසි අධ්‍යාපනයක් නොමැතිව, 'මූලික අවශ්‍යතා' වචනයවත් නොඇසූ , දෙමාපියන්ගේ ගැටුම්වලට මැදිව, රැකවරණය අහිමිව, එක්කෝ ලෙඩ රෝග ව්‍යසන වසංගත මෙන්ම යුද කළකෝලහල ඔස්සේ නැත්නම් දූෂණයට අපහරණයට හෝ වෙනත් පීඩනයකට ලක්ව ( එක්කෝ ජීවිතයෙන්ද වන්දිගෙවා ) ඔවුන් බලා සිටින්නේ වැඩිහිටි ලෝකය දෙස,
තමන්ට වඩා , යමක් තේරුම් කරගත හැකි ලෝකය දෙස,
අප දෙස . . . !
එහෙත් අපි ඔවුන් වෙනුවෙන් හුදෙකලාවේ කුමක් කරන්න‍ෙමුද, අපි 'අපේ ළමයි' රැක ගැනීමේ පෝෂණය කිරීමේ ක්‍රියාන්විතය පමණක් සිදුකරමින් සිටිමු,?!
බොහෝ පොෂ් කැරැක්ටර්ස් කියන්නේ "අනේ පවු අනේ ඒ ළමය". මැදහත් බව පෙන්වන අය කියන්නේ "පවු කියල හරියන්නෙ නෑ මොනාහරි කරන්න ඕනා, ඒත් අපිය කියලා මොනා කරන්නද,".
හෝටල්වල රාත්‍රී සමාජ ශාලාවක ෆන් ගන්න , නැත්නම් සුපිරි මට්ටමේ බොජුන් හළක දහස් ගණන් වියදම් කර සෝස් එක්ක චිප්ස් හපන සලාද කොළ සමඟ බනිස් කන, කොහේ හෝ වෙඩිමක පාර්ටියක ගෙට්ටුවක ගයන වයන කන බොන , දේශපාලකයෙකුට කහින කඩේ යන , ඉස්මුරුතාව දිරවා ගැනීමට පාරක් පාරක් ගානේ ඇවිදින කඳ බඩ මහත ජීවිත බහුතරයක් විසින් ඒ වෙනුවෙන් කිසිවක් නොකරේ,
සෙල්ෆියක් පිණිස කිසියම් ස්ථානයකට වැද "ආධාරයක් පරිත්‍යාගයක් කරා"යි fb ස්ටේටස් අප්ඩේට් කරති, තමනුත් මේ විනාශකාරී ක්‍රමයට අනියමින්/ නියමින් දැන / නොදැන සම්බන්ධ බව නොදන්නා ඔහු/ඇය තම දරුවන්ට නස්පැත්තියක් වූ විට පමණක් සමාජයේ මිනිසුන්ගේ සහය පතති, වෙනස කරන්නට හිතති, විප්ලව කරති, ආඩපාලි කියති, තමන් පැතූ කිසිවක් නොකෙරුණ විට මුළු සමාජයටම දොස් නගති,
එහෙත් තම යුතුකම වෙනුවෙන් නායකත්වය නොගනිති, එක් නොවෙති, මඟ හැර යති! 'වෙලාවක් නෑ' වදන තරම් ඔවුන් ඉන් ගලවා තබන අන් උපකරණයක් නැති.
එවන් කටයුත්තකදී "වැඩේ හොඳයි කරගෙන යන්න, බලමුසෙට් වෙන්න" වගේ ළෙංගතු වදන්ද මුමුණති,
ඇතැම් විට පුද්ගලික අනියම් ලාබ ප්‍රයෝජනයක් ඇත්නම් පේන්ට ලකුණු රැස්කරනු පිණිස ඔලුව දමා යන්ට එති ,
ඇවිත් විරිත්තති, පොර ටෝක් දෙන්නත් අමතක නොකරති.
